Keerbergenaars in de kijker
De situatie van de mensen op mijn ronde behoort bewust tot mijn interesseveld.
Postbodes die met hart en ziel, door weer en wind, altijd paraat zijn om onze brieven, kranten, pakjes,… aan huis te brengen, ze bestaan nog! We laten twee van hen aan het woord: Johan Haepers en Greet Mattheus. Johan combineert de zorg voor zijn gezin (met een geweldige tweeling!) met zijn vrijwilligerswerk als secretaris bij L.G., vendelzwaaier bij Pirrewit,… Greet zet zich in voor De Rolstoeldansers en De Botermolen en werkt o.a. ook mee bij de Berk-en-Bremfeesten. Kortom, twee sociaal geëngageerde postbodes binnen en buiten hun uren en rondes. We spreken met hen af, zo even na de middag…
Postbodes beginnen ’s morgens heel vroeg te werken. Hebben jullie nu een middagdutje achter de rug?
Greet: Ja, ik doe dat wel regelmatig maar kort, want ik kom met 5 à 6 uren slaap toe. Om 04.30u. ’s morgens ben ik op post op De Post. De kranten worden geleverd rond 04.40u. en dan ben ik om 05.00u. weg met 240 kranten in de auto. (Zes postbodes hebben zo’n krantenronde in Keerbergen). Rond 07.00u. ben ik terug en dan kan ik aan de postsortering beginnen. Rond de middag zit dan mijn werkdag er al op, ten laatste om 13.00. We hebben nooit op ’t zelfde tijdstip gedaan omdat het afhangt van de hoeveelheid dat je te verdelen hebt.
Johan: Ik begin pas om 06.20u.. Ik heb geen krantenronde, louter een uitreikingsronde en die leg ik af met de bromfiets met een aanhangwagen. Eerst beginnen we met het sorteren en rond 08.00u. rijden we dan uit. Mijn werkdag eindigt rond 14.30u. Soms loopt dat wel eens uit, ook omwille van een babbeltje links en rechts. Ik kies daar bewust voor om hier tijd voor te maken en de sociale contacten te blijven onderhouden.
Is het waar dat de werkdruk verhoogt, waardoor er weinig tijd overblijft voor een babbel?
Greet: De online verkoop stijgt waardoor het aantal pakketten sterk toe neemt. Ik had enkele jaren geleden 18 pakken, nu is dat gestegen naar dagelijks een 30 à 40. Na de krantenronde doe ik mijn uitreikingsronde (briefwisseling in een 340 brievenbussen) mèt de pakjes die niet in de bus kunnen. En dan nog eens de pakjesronde van een andere collega. Uiteraard doe ik alles met de auto. De grote uitreikingsrondes zoals Johan, die rijden met de bromfiets. Fietsende postbodes zijn er in onze gemeente niet meer.
Johan: De briefwisseling stagneert momenteel, de daling hiervan is achter de rug. Er is een tijd geweest dat de collega’s van de vroege rondes soms rond 10.30u. gedaan hadden, nu is dat steevast altijd tot de middag. Ook de huis-aan-huis bladen verhoogt de druk. Soms 3 per dag meerdere keren in één week. Ten tijde van de verkiezingen was dit meermaals het geval. Momenteel zijn er 11 rondes met dagelijkse briefwisseling. Ik heb louter een uitreikingsronde met briefwisseling en heb een 750 brievenbussen.
Jullie rijden beiden al bijna 25 jaar van brievenbus tot brievenbus en jullie blijven dat graag doen. Waarom?
Greet: Vroeger was ik verlegen en teruggetrokken en nu heel sociaal. Dit beroep heeft mij doen openbloeien.
Uit wat bestaat jullie sociaal contact?
Greet: Ik heb onder andere nogal wat oudere mensen op mijne ronde wonen en die hou je zo wat in ’t oog. Wanneer de rolluiken naar beneden blijven, vind je dat verdacht en ga je aankloppen of bij de buren informeren,… Soms komen ze ook wel eens wat info vragen. Wij houden onder collega’s mekaar op de hoogte van bijvoorbeeld overlijdens, zo kijk ik op de website bij de begrafenisondernemers wie er overleden is. Mensen vragen dan soms: ‘Voor wie luiden de klokken vandaag?’ en dan kunnen we antwoorden…
Johan: Vooreerst is het voor mij al belangrijk dat de post volledig in de brievenbus zit, zeker op zo’n regendag als gisteren. Als de reclameman je dan net voor was, dan heb je wel effe werk en ben je behoorlijk langer bezig. Voorts stop ik ook regelmatig even bij mensen die in de tuin bezig zijn. Zoals daarstraks zag ik een vrouw wiens man enkele weken geleden overleden is. Dat weet je door de briefwisseling en de onderlinge contacten. Ik was aan de overkant van de straat, maar ben bewust even overgestoken om met haar een babbeltje te doen. De situatie van de mensen op mijn ronde behoort bewust tot mijn interesseveld, zodat ik kan mee leven met hen. Je stelt een vraag als ‘hoe gaat het ermee?’ en dan zie je snel hoe de reactie is. Hebben ze er nood aan, dan blijf je wat langer staan. Willen ze niet, dat rij je door. Ik zeg ook al wel eens: ‘Als je er eens nood aan hebt, je weet het, hangt iets op de brievenbus’. En dan gebeurt dat wel eens dat er een briefje hangt. En dat ik dan ’s avonds terug ga voor een lange babbel…
We hebben je ook al, na je ronde, de kerk zien binnengaan om een kaarsje te komen branden…
Johan: Ja, dat had iemand gevraagd en die had daarvoor centen meegegeven. En dan doe ik dat.
Er zijn vele soorten brievenbussen…
Greet: Die met een veer langs achter, dat zijn de moeilijkste. De nieuwste exemplaren zijn veelal genormaliseerd.
Johan: In sommige regio’s in Nederland hebben ze universele brievenbussen. Dat zou handig zijn. Nu, ik mag over het algemeen niet klagen over mijn bussen. Maar ik zit dan ook op ‘den buiten’. Hier in ’t centrum met de klep in de deuren, dat is soms veel moeilijker.
Wordt er nog ten huize maandelijks pensioenen uitbetaald door de postbode?
Greet: Dat wordt niet afgeschaft, maar de pensioendienst probeert mensen te motiveren om dat niet meer te doen. Doch De Post zelf vindt dat dit een kerntaak van de postbode moet blijven. Wij rijden dus bepaalde dagen in de maand nog met geld rond en dat geeft uiteraard veel sociaal contact. Vroeger moesten we dat zelf tellen en in de maand mei met het congégeld erbij, waren we soms wel met grote bedragen op stap. Nu is dat allemaal voorgeteld in zakjes.
Johan: Toen ik begon had ik er wel een 50-tal op 3 dagen tijd. En als je dat zou moeten doen binnen de huidige tijdshantering, dat zou niet meer gaan. De meesten die het nu nog aanhouden, doen het net voor dit sociaal contact. Dit loopt dikwijls uit tot een heel gesprek.
Heeft het beleid van De Post nog oog voor dit sociaal contact?
Johan: Eigenlijk niet meer. Ik probeer dat zelf wel zoveel mogelijk aan te houden. Ik ben altijd goed gezind en probeer altijd tijd te maken. Ik heb 20 jaar geen gezin gehad, nu is dat veranderd. Maar mijn vrouw respecteert dat, haar vader was ook postbode.
Greet: Als mensen iets vragen, kun je moeilijk zeggen ‘Sorry, ik heb geen tijd’. Er zijn collega’s die starten met de bedoeling van zo snel mogelijk gedaan te hebben, maar dat is nooit mijn principe geweest.
Waarom heb je gekozen voor het beroep van postbode?
Greet: Ik was werkloos en dat was niet goed voor mijn gezondheid. Eens aan ’t werk als postbode was plots alles in orde met mijn hart.
Johan: Ik had elektriciteit gestudeerd maar ben niet zo handig. Via de VDAB ben ik dan bij De Post gaan solliciteren en alzo kwam ik bij de job van mijn leven.
Wanneer is je dag geslaagd?
Johan: Ik heb er meestal een goed gevoel bij als ik iemand, al is het maar met iets kleins, heb kunnen helpen. Ik heb dit stelselmatig bij mijn takenpakket als belangrijk beginnen vinden. Zo zijn we ook al wel een keer signaalfunctie als er iets mis gaat. Wanneer iemand plots niet meer op zijn vaste plaats achter zijn gordijntje zit.
Greet: Al is het maar gewoon door wat inlichtingen te kunnen geven, zoals: wanneer komt het nieuw boekje van ‘Den Bussel’ uit? Vooral als je een vaste ronde hebt, kun je dit geleidelijk aan uitbouwen en voor je klanten in de weer zijn.