De uitnodiging was gestuurd aan iedereen die een taak voor de gemeenschap op zich neemt, voorgangers, lectoren, leden van de plaatselijke kerngroepen, catechisten, organisten, werkgroepen,… Het werd een gezellige ontmoeting om dankjewel te zeggen voor zo veel werk dat overal in de parochies verricht werd en wordt.
Met een lekker aperitief en smakelijke hapjes was het gezelschap al snel thuis in de sfeervol versierde tuin. Onder het loof van de grote schaduwrijke bomen was het heerlijk om te zitten, het was een van de warmste augustusdagen.
Jan Dams heette de aanwezigen welkom en verzocht Marc om een gebed voor het eten uit te spreken. Een welgemeend dankjewel was het voor al het goeds dat ons, dat hem overkwam en overkomt, vroeger en nu.
Wie de tuin binnen kwam, zag meteen de opvallende pizzawagen staan. Azad voorzag ons van de meest originele en lekkere pizza’s tot ieders honger gestild was.
Even opstaan, naar de pizzatafel, een babbeltje doen (pizza mag wat afkoelen), onderweg nog iemand tegenkomen en bijpraten, meer moet het niet zijn.
Een bijzondere gast
Er was een bijzondere gast aanwezig. Marc Decroos was van Zelzate naar Heultje gekomen. Hij had in de loop van de avond tijd te kort om met iedereen die er was een ‘klapke’ te doen. Als blijvende herinnering aan zijn leven hier bij ons mocht hij een herinneringsboek mee naar huis nemen. Van de vele leuke teksten, kaarten en anekdotes die erin staan, zal hij nog lang nagenieten.
Een amusante quiz
Als tussendoortje was er een quiz met allemaal vragen over het leven van Marc. Leuke weetjes uit het rijkgevulde leven van Marc passeerden de revue, al dan niet met de nodige opmerkingen. Als praktische proef mochten we theelichtjes aansteken aan één kaars, om ter snelst. Hilariteit alom.
De winnaars waren dames van Ramsel, Marc was destijds de oprichter van hun KLJ-afdeling.
Als beloning was er voor iedereen er een ‘vergeetmijnietje’, een blijvende herinnering aan deze avond.
Er volgde nog een fris ijsje met een lekker sausje als dessert. Het was al helemaal donker in de tuin en kaarslichtjes verlichtten ondertussen de gesprekken.
Als afsluiter zongen we, begeleid door Heidi op de gitaar:
O Heer, d'avond is neergekomen,
de zonne zonk, het duister klom.
De winden doorruisen de bomen
en verre sterren staan alom...
Wij knielen neer om U te zingen
in 't slapend woud ons avondlied.
mdr
Woensdag 28 augustus 2024
Nadat ik half mei zo’n hartverwarmend afscheid had kunnen genieten te Voortkapel deed het me enorm veel deugd ‘thuis’ te kunnen komen die schitterende woensdagavond 28 augustus in de tuin te Heultje. Al jullie lieve en dankbare gezichten als ik er binnenkwam: ’t deed deugd: zo bijna heel de pastorale eenheid bijeen te zien: jawel: voor feest! Jammer dat ik niet stevig genoeg te been stond/sta want ‘k had eigenlijk iedereen eens stevig willen vastpakken en ‘dankjewel’ zeggen.
De ‘volwassenen’ zullen hopelijk niet jaloers zijn: jullie hebben woensdag wel gezien dat het klj- (en ook chiro) leven mij enorm veel deugd gedaan heeft, en ik hoop dat ik hen ook deugd heb kunnen doen. Zo waren toch de vier Ramselse kljsters: zij vertegenwoordigden een hap van een ±8tal jaar uit wel 50 jaar heel aangenaam jeugdwerk! De chiro van Voortkapel heeft op 17 mei mijn bij-de-jeugd-zijn heel mooi omschreven: “Jij waart heel te tijd de mayonaise op onze chiro: pittige smaak geven, een beetje (niet té) vettig, harde kantjes zachtjes er door schuiven, je kunt er niet zonder…!
Maar, niet alleen die jeugd… ook de vele parochiewerk(st)ers: we hebben mekaar toch wel vaak eens roefel-roefel gelukkig kunnen maken.
’t Is natuurlijk jammer dat zo’n feestavond ook een afscheid moest zijn: want ‘k zal jullie niet meer zo dikwijls tegenkomen, maar geloof me: ‘k blijf jullie geire zien! Dankewel.
Marc Decroos