De genade van een ontmoeting
Sara • Een ontmoeting in Assisi bracht mij binnen in de franciscaanse spiritualiteit. Ik werd geraakt door de eenvoud en de authenticiteit van de franciscaanse broeders, zichtbaar weerspiegeld in hun aardekleurige pij en sandalen. Ondanks - of net dankzij? - hun armoede straalden ze een diepe vreugde uit.
Hun dagelijkse leven bestond uit een continu gegeven zijn voor hun naaste.
Niet enkel hun manier van zijn, maar ook de woorden die ze spraken, getuigden voor mij van Gods onvoorwaardelijke liefde.
Barbara • Als beginnend stafmedewerkster bij TAU wist ik niet veel over Franciscus en Clara van Assisi. Onverwacht kwam de job op mijn pad, als iets dat me om niet werd gegeven. Tijdens een tweejarige franciscaanse vormingscursus hield ik het meest van de lessen van de zusters clarissen. Hun aandachtige manier van aanwezig zijn en de stilte van waaruit ze spraken, troffen me. Alsof hun woorden uit de diepte opwelden en enkel over wat wezenlijk en noodzakelijk is gingen.
Er klonk geen woord teveel.
Dat voelde voor mij erg bevrijdend aan, ik kon herademen.
Terug naar de essentie
Sara • Die eerste kennismaking maakte een verlangen in mij wakker. Aan de hand van vormingen en een pelgrimstocht verdiepte ik mij steeds meer in het leven van deze heilige.
En hoe beter ik de H. Franciscus leerde kennen, des te dichter kwam ik bij het hart van mijn bestaan.
Franciscus legde na zijn bekering voor de bisschop al zijn kleren af. Laagje per laagje ging hij terug naar zijn diepste kern en ruilde hij het aardse bezit voor de hemelse liefde. Zijn levensverhaal is voor mij een uitnodiging om te ontdekken welke laagjes mij verhinderen om te leven vanuit mijn diepste kern.
Barbara • Op het einde van mijn vormingsperiode belandde ik in een existentiële crisis. Een zuster claris vergezelde me op mijn weg. Met kleine dosissen gaf ze me iets van Clara’s wijsheid en standvastigheid mee.
“Probeer het uit te houden in de armoede”
klonk het uitdagende advies. “Vlucht er niet van weg, zoek niet krampachtig naar oplossingen, probeer de leegte niet op te vullen, maar probeer een pas op de plaats te maken.” Het was alsof ze me vroeg in een ravijn te springen. Toch probeerde ik het. Ik ontdekte dat er in die nakende afgrond steeds een hand is die me opvangt en me niet loslaat. Dankzij Clara kreeg ik grond onder mijn voeten.
Het gesprek gaat verder onder de foto.